✓ 100% legaal en gratis: Publiek domein. Bron: Project Gutenberg. Geen registratie.
Dit werk behoort tot het publiek domein — de auteursrechten zijn verlopen. Bron: Project Gutenberg. Downloaden is 100% legaal en zonder registratie.
De Kersentuin werd door Anton Tsjechov geschreven in 1903 en voor het eerst opgevoerd in 1904 door het Moskouse Kunsttheater, enkele maanden voor de dood van de auteur. De adellijke familie Ranevskaja keert na jaren ballingschap in Parijs terug naar haar landgoed, waarvan de kersentuin het symbool is van een vroegere welvaart en een voorbije levenswijze. Het landgoed staat op het punt geveild te worden om schulden te dekken. De koopman Lopachin, de zoon van vroegere lijfeigenen van de familie, stelt voor de kersentuin te kappen en het land als vakantiepark te bebouwen: de enige praktische oplossing. De familie is niet in staat te beslissen. De tuin wordt geveld. Tsjechov definieerde het stuk als blijspel; zijn regisseur Stanislavski ensceneerde het als tragedie. Beide hebben gelijk.
De Kersentuin is Tsjechovs meest directe behandeling van de sociale transformatie die Rusland aan het einde van de negentiende eeuw onderging: de vervanging van de landadel door een nieuw burgerlijk ondernemerschap dat de esthetica van het verleden als sentimentele luxe beschouwt en de economische functionaliteit als enige waarde erkent. Lopachin is geen slechterik: hij heeft de familie oprecht lief, probeert hen te helpen, en zijn oplossing is de enige haalbare. Maar de logica die hij vertegenwoordigt is ook die welke het einde inluidt van de wereld die de familie Ranevskaja heeft gevormd. Die ambiguïteit, waarbij de vernietiging van het mooie de uitkomst is van de logica van het haalbare en niet van de kwade wil, is het dramatische mechanisme dat Tsjechov keer op keer gebruikte en dat zijn stukken onderscheidt van het melodrama dat zijn tijdgenoten produceerden.
De Kersentuin kan worden gelezen als elegie voor een voorbije wereld, als satire op een klasse die haar eigen overleven niet kan organiseren, of als analyse van de mechanismen waarbij het nieuwe altijd vernietigt wat het oude mooi had gemaakt om iets minder mooi maar functioneler in de plaats te stellen. Geen van die lezingen sluit de andere uit. Tsjechov schreef voor zijn tijdgenoten maar voor een situatie die zij al hadden leren herkennen als archetype: de verliezen die zijn stukken beschrijven zijn altijd ook verlies van iets dat geen enkel economisch calcul weet te kwantificeren.
De geluidsdimensie van het stuk is even betekenisvol als de dialogen: de kap van de bomen die aan het einde wordt gehoord terwijl Firs, de oude bediende, vergeten in het verlaten huis ligt, en het verre geluid van een gebroken snaar die niemand kan verklaren, deze niet-verbale elementen dragen een gewicht dat Tsjechov bewust niet in woorden heeft omgezet. Hij vertrouwde op het theater als medium dat meer kan communiceren dan de tekst alleen, en dat vertrouwen in de niet-verbale dimensie maakt zijn stukken sterk resistent tegen reductie tot hun thematische inhoud.
Hawthorne was een nazaat van een rechter in de heksenvervolgingen van Salem.